مسأله 2703 - كسى كه نمىتواند حرف بزند اگر با اشاره مقصود خود را بفهماند ، براى هر كارى مىتواند وصيت كند و كسى هم كه مىتواند حرف بزند مىتواند با اشاره وصيت نمايد چه در كارهاى بزرگ باشد مثل اينكه بخواهد وصيت كند خانه يا باغى را به شخصى بدهند و يا در كارهاى كوچك . ولى بايد اشاره به طورى باشد كه اين معنى كاملًا از آن استفاده شود و بهتر است در كارهاى بزرگ به لفظ و يا نوشتن وصيت كند .
مسأله 2704 - اگر نوشتهاى به امضا و مهر ميت ببينند ، چنانچه مقصود او را بفهماند و معلوم باشد كه براى وصيت كردن نوشته ، بايد به آن عمل شود اگر چه نوشته او به لفظ وصيت نباشد ولى اگر بدانند كه چيزى را كه نوشته براى اين نوشته كه بعداً مطابق آن وصيت نمايد عمل به آن واجب نيست بلكه احتياط مستحب آن است كه با اجازه ورثهاى كه كبير هستند از سهم ايشان به آن وصيت عمل نمايند .
مسأله 2705 - كسى كه وصيت مىكند بايد بالغ و عاقل باشد ولى بچهاى كه به ده سال رسيده اگر براى كارهاى خير وصيت نمايد وصيت او صحيح است و نيز بايد وصيت او از روى اختيار باشد و سفيه يعنى كسى كه مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف مىكند نباشد .
مسأله 2706 - كسى كه از روى عمد مثلًا زخمى به خود زده يا سمى خورده است كه به واسطه آن ، يقين يا گمان به مردن او پيدا مىشود و قصد او از اين كار خودكشى بوده است و غرض عقلايى نداشته است ، اگر وصيت كند كه مقدارى از مال او را به مصرفى برسانند صحيح نيست .
مسأله 2707 - اگر انسان وصيت كند كه چيزى به كسى بدهند ، در صورتى آن كس آن چيز را مالك مىشود كه بعد از مردن وصيت كننده آن را قبول كند و اگر در زمان زنده بودن او قبول نمايد مالك نمىشود .
مسأله 2708 - وقتى انسان نشانههاى مرگ را در خود ديد بايد فوراً امانتهاى مردم را به صاحبانش برگرداند و اگر به مردم بدهكار است و موقع دادن آن بدهى رسيده بايد بدهد و اگر خودش نمىتواند بدهد يا موقع دادن بدهى او نرسيده بايد وصيت كند و بر وصيت شاهد بگيرد ولى اگر بدهى او معلوم باشد وصيت كردن لازم نيست مگر اينكه
رساله عمليه هداية المتقين (به انضمام رساله مضاربه و مسائل ديگر روز) (فارسى) — صفحة 504
مساهمون: الشيخ محمد على إسماعيل پور القمشهاى
ص٥٠٤