كبيره و صغيره
در يك تقسيمبندى كلى گناهان به دو دسته كبيره و صغيره تقسيم مىشوند . آيهء شريفهء ذيل به لفظ كبيره و صغيره تصريح كردهاست . « . . . لا يُغادِرُ صَغِيرَةً وَ لا كَبِيرَةً إِلَّا أَحْصاها . . . » « 1 » و در برخى آيات ديگر بجاى صغيره ، « سيئه » و « لمم » استعمال شده است . « إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَ نُدْخِلْكُمْ مُدْخَلًا كَرِيماً » « 2 » « الَّذِينَ يَجْتَنِبُونَ كَبائِرَ الْإِثْمِ وَ الْفَواحِشَ إِلَّا اللَّمَمَ . . . » « 3 » پس وجود برخى از گناهان به نام صغائر در مقابل كبائر پذيرفته شده است ، و بنابر اين تنها مشكل در اينجا معيار تميز صغائر از كبائر است . بر همين اساس ، ملاكهاى مختلفى براى تميز كبائر از صغائر بيان شده است كه برخى از آنها عبارتند از : 1 - كبيره گناهى است كه قرآن كريم وعدهء عذاب بر فاعل آن داده باشد و غير آنها صغيره است . 2 - هر گناهى كه شارع حدى از حدود براى آن بيان نموده كبيره است . 3 - مطلق گناهانى كه عاصى آن را كوچك شمارد كبيره است . 4 - هر معصيتى كه حرمت آن دليل قاطع و روشن دارد كبيره نام دارد . 5 - هر معصيتى كه اهتمام فاعل آن را به اساس دين كم مىكند كبيره است .