نثر استعمال مىگردد و در محاورات عرف هم ديده مىشود .
مثال 1 :
امير المؤمنين على عليه السلام مىفرمايد :
خذ الميمين من ميم و لا تنقط على أمرى * فمزّجه يكن إسماً لمن كان به فخري « 1 »
يعنى دو تا حرف ميم بگير و با كلمه خذ - كه امر است - نقطه نگذار ، مىشود :
( م ح م د ) و چون مركّب و مخلوط گردد مىشود ( محمّد صلى الله عليه و آله ) .
مثال 2 :
أميرالمؤمنين على عليه السلام نام سورهء هود را از يك جمله از آن سوره استخراج نمود : « ما مِنْ دَابَّةٍ إلاّ هُوَ آخِذٌ بِناصِيَتِها » ؛ « 2 » يعنى كلمهء « هو » اوّل كلمهء « دابة » را بر مىدارد مىشود : هود .
مثال 3 :
به اديبى گفتند : تو نيز معمايى بگو . او به تركى گفت :
بابام بلنده دُدُك * بزده بير معما دِدُك
يعنى : در وسط قامت جدّم نى است ، يعنى : اگر كلمه نى را ميان كلمهء جدّ قرار دهيد مىشود : جُنيد ، كه ظاهراً اسم جدّش است .
مثال 4 :
امام على عليه السلام فرمود :
ما تَر بَعَلْبَنْتُ
؛ يعنى : ما شربت يوم الأربعاء لبناً ، ممكن است كه اين كار مكروه باشد كه آن حضرت نكرد .
مثال 5 :
ما تَسَبتَسْمَكَكْتُ
؛ يعنى ما أكلت يوم السبت سمكاً . هيچگاه روز شنبه ماهى نخوردم ؛
هامش
( 1 ) . تاج العروس ، ج 9 ، ص 70 .
( 2 ) . سورهء هود ، آيهء 56 .