زيارت امامزادهگان معظم
منظور از امامزادگان ، در اين كتاب ، كسانى هستند كه سلسلهء نسب شريفشان ، به يكى از چهارده معصوم ، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله و سلم ، حضرت اميرالمؤمنين و زهراى مرضيه و ائمه عليهم السلام منتهى گردد . گرچه اكثريت قاطع امامزادگان كشور ايران ، بلكه ساير امكنه و مناطق ، انتساب و اتصال نسبشان به اهل بيت عصمت روشن نيست و دليل معتبرى دربارهء اكثرشان در دست نيست ؛ لكن ملاحظهء حالات و محدوديتها و متوارى بودنشان در منطقهء خودشان و فرارشان به مناطق ديگر ، از ظلم و ستم خلفاى بنى اميه و بنى عباس ، بطورى كه مخفيانه و مظلومانه به شهرها و روستاهاى ايران و منطقههاى ديگر پناهنده شده و زندگى كرده و در همانجا دعوت حق را لبيك گفتهاند ، اطمينان قلب مىآورد كه اغلب امامزادههايى كه در نقاط مختلف جهان پراكنده شدهاند ، از خاندان وحى و از ذرارى پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم و على عليه السلام بودهاند ، و در ميان آنها عدهء زيادى از بزرگان و عابدان و زاهدانِ آن شجرهء طيبه وجود داشته است . بىترديد رغبت و محبت و علاقهء مردم مؤمن و موحد به زيارت آنها و صرف اموال بيكران در راه تعمير بقعههاى آنها و مواظبت به زيارت قبورشان ، علامت واقعيت و مظلوميت و كرامت ذاتى آنهاست كه دلها را ناخودآگاه بسوى خويش جلب مىكنند ؛ چه آنكه مظلوميت ، اثر خاصى در دلها ايجاد مىكند : وَ إِذَا الْمَوؤُودَةُ سُئِلَتْ بِأَىِّ