[ واى بر نمازگزاران ]
( آيهء 4 - 7 ) ( فَوَيْلٌ لّلْمُصَلّينَ * الَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ * الَّذِينَ هُمْ يُرَآءُونَ وَ يَمْنَعُونَ الْمَاعُونَ )
تفسير :
پس واى به حال نمازگزاران .
نمازگزارانى كه از نمازشان غافل و به آن بىاعتنا هستند .
از حضرت صادق عليه السلام از اين آيه سؤال شد :
أهِىَ وَسْوَسَةُ الشَّيْطَانِ ؟ فَقَالَ لَا ، كُلُّ أحَدٍ يُصيبُهُ هذا ، وَلكِنْ أنْ يَغْفَلَهَا وَيَدَعَ أنْ يُصَلّى فى أوَّلِ وَقْتِهَا
: آيا وسوسهء شيطان مقصود است ( كه حضور قب را سلب مىكند ) ؟ فرمود : نه براى هر كسى وسوسه هست و لكن مقصود اين است كه از نماز غافل شود و آن را در اوّل وقت به جا نياورد . « 1 » در كتاب خصال از حضرت امير المؤمنين عليه السلام روايت شده كه فرمود :
عملى محبوبتر نزد خداوند عز و جل از نماز نيست . پس نبايد چيزى از امور دنيا شما را از اوقات آن مشغول سازد ، كه خداوند نكوهش فرموده گروههايى را و فرموده است : الَّذِينَ هُمْ عَن صَلَاتِهِمْ سَاهُونَ . « 2 »
و در كافى از حضرت كاظم عليه السلام روايت شده كه فرمود : مراد ضايع ساختن نماز است . « 3 »
الَّذِينَ هُمْ يُرَآءُونَ : آنان كه در اعمال خود رياكارى مىكنند و خالص براى خدا كار انجام نمىدهند .
و اسباب و وسايل مورد نياز ديگران - مانند وام ، زكات ، صدقه ، عاريهء اثاث خانه و غيره - را از آنها دريغ مىدارند و نمىدهند .
هامش
( 1 ) . تفسير مجمع البيان ، ج 5 ، ص 548 .
( 2 ) . خصال شيخ صدوق ، ج 2 ، ص 621 .
( 3 ) . كافى ، ج 3 ، ص 268 .