حصار يا قبيلهء نيرومند يا سلطان مقتدرى بود كه به او ملتجى مىشدم !
قَالُوا يَالُوطُ إِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَن يَصِلُوا إِلَيْكَ فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنكُمْ أَحَدٌ إِلَّا امْرَأَتَكَ إِنَّهُ مُصِيبُهَا مَا أَصَابَهُمْ إِنَّ مَوْعِدَهُمُ الصُّبْحُ أَلَيْسَ الصُّبْحُ بِقَرِيبٍ « 81 » فَلَمَّا جَاءَ أَمْرُنَا جَعَلْنَا عَالِيَهَا سَافِلَهَا وَأَمْطَرْنَا عَلَيْهَا حِجَارَةً مِن سِجِّيلٍ مَنْضُودٍ « 82 » مُسَوَّمَةً عِندَ رَبِّكَ وَمَا هِيَ مِنَ الظَّالِمِينَ بِبَعِيدٍ « 83 »
لغت و اعراب :
أسرى به : شبانه سير داد او را . و چون متعلق به لَيْل شود از قيد شب مجرد گردد و به معناى مطلق سير باشد . قِطع : پاره‌اى از شىء ، باء به معناى فى است . إلّاامرأتك استثناء از اهل است . صبح : اول روز . ضمائر مؤنث عاليها و سافلها و عليها راجع‌اند به مدائن و شهرهاى آنها كه مفهوم از كلام است . سجّيل : معرَّب سنگ‌گِل يعنى گِل پخته و سنگ شده . نَضَدَ الشىءَ - از باب ضَرَب - : آن را كنار هم يا روى هم چيد . سَوَّم الفرسَ : علامت زد اسب را .
تفسير :
قَالُوا يَالُوطُ إِنَّا رُسُلُ رَبِّكَ لَن يَصِلُوا إِلَيْكَ فَأَسْرِ بِأَهْلِكَ بِقِطْعٍ مِنَ اللَّيْلِ وَلَا يَلْتَفِتْ مِنكُمْ أَحَدٌ إِلَّا امْرَأَتَكَ إِنَّهُ مُصِيبُهَا مَا أَصَابَهُمْ
چون كار لوط پيامبر با قوم خود به جاى باريك كشيد و لوط درمانده گشت ، فرشته‌ها شخصيت و رسالت خود را اظهار كردند كه ما فرشته‌هايى هستيم اعزامى براى هلاكت همهء اهل اين شهر و حاضرين را هم كور كرده ، دور مىكنيم ، چنان كه در سورهء قمر آيهء 37
تفسير روان (فارسى) — Page 489
Contributors: الشيخ علي المشكيني
P.489