4 - از ابوعبداللَّه عليه السلام نقل است كه پيرامون آيه : وَللَّهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا فرمود :
« مَنْ كَانَ صَحِيحاً فِي بَدَنِهِ ، مُخَلّى سِرْبه ، لَهُ زادٌ وَرَاحِلَةٌ فَهُوَ مُسْتَطِيعٌ لِلْحَجِّ » « 1 » .
« كسى كه جسمش سالم باشد و راهش باز و توشه و مركب داشته باشد ، مستطيع حجّ خواهد بود . »
5 - از امام جعفر الصادق عليه السلام در حديثى پيرامون شرايع دين آمده است كه فرمود :
« وَحَجُّ الْبَيْتِ وَاجِبٌ عَلى مَنْ اسْتَطَاعَ إِلَيْهِ سَبِيلًا ، وَهُوَ الزّادُ وَالراحِلَةُ مَعَ صِحَّةِ الْبَدَنِ ، وَأَنْ يَكُونَ لِلْإِنْسَانِ مَا يَخْلِفُهُ عَلى عِيَالِهِ ، وَمَا يَرْجِعُ إِلَيْهِ بَعْدَ حَجِّهِ » « 2 » .
« حجّ خانهء خدا واجب است بر هر كه استطاعت آن را داشته باشد . اين استطاعت همان توشه و مركب و سلامتى است و اين كه شخص پس اندازى براى خانوادهاش بجاى بگزارد ، و نيز چيزى داشته باشد كه پس از بازگشت از حجّ آن را به كار زند . »
6 - از فضل بن عبدالملك به نقل از حضرت صادق عليه السلام در حديثى آمده است : از حضرت پيرامون فردى سؤال شد كه شتر اجاره مىدهد و از آن سود مىبرد ، و با شترهاى خود به حجّ مىرود از حضرتش عليه السلام سؤال شد كه آيا اين حجّ پذيرفته است ؟ يا فردى كه با تجارت خود به مكّه مىرود و حجّ مىكند و در داد و ستدش سود و يا زيان مىبرد . آيا حجّ او كامل است يا ناقص ؟ يا اينكه بايد فقط به نيّت حجّ برود ؟ يا اينكه هر دو را با هم ( تجارت وحجّ ) نيّت كند ؟ آيا حجّ چنين فردى هم كامل است ؟ حضرت عليه السلام فرمود :
هامش
( 1 ) - وسائل الشيعه ، ج 8 ، ابواب وجوب الحجّ ، ص 23 ، باب 8 ، حديث 10 .
( 2 ) - همان ، ص 25 ، باب 9 ، حديث 4 .