إِلى دَارِ السَّلَامِ لَبَّيْكَ ، لَبَّيْكَ غَفَّارَ الذُّنُوبِ لَبَّيْكَ ، لَبَّيْكَ أَهْلَ التَّلْبِيَةِ لَبَّيْكَ ، لَبَّيْكَ ذَا الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ لَبَّيْكَ ، لَبَّيْكَ تُبْدِئُ وَالْمَعَادُ إِلَيْكَ لَبَّيْكَ ، لَبَّيْكَ تَسْتَغْنِي وَيُفْتَقَرُ إِلَيْكَ لَبَّيْكَ ، لَبَّيْكَ مَرْهُوباً وَمَرْغُوباً إِلَيْكَ لَبَّيْكَ ، لَبَّيْكَ إِلهَ الْحَقِّ لَبَّيْكَ ، لَبَّيْكَ ذَا النَّعْمَاءِ وَالْفَضْلِ الْحَسَنِ الْجَمِيلِ لَبَّيْكَ ، لَبَّيْكَ كَشَّافَ الْكُرَبِ الْعِظَامِ لَبَّيْكَ ، لَبَّيْكَ عَبْدُكَ وَابْنُ عَبْدَيْكَ لَبَّيْكَ ، لَبَّيْكَ يَا كَرِيمُ لَبَّيْكَ » .
1 - تلفّظ به تلبيه به گونهاى صحيح آنگونه كه تلبيه ناميده شود واجب مىباشد ، و احوط رعايت دستور زبان عربى است و هركه توان اين كار را ندارد بايد از ديگرى چنين يارى بگيرد كه او يكيك واژهها را به دو تلقين نمايد و او تكرارشان كند و اگر اين كار را هم نتوانست انجام دهد بايد نايب بگيرد .
2 - شخص لال با اشاره و تكان دادن زبان تلبيه مىگويد ، ولى احوط آن است كه او نيز نايب بگيرد .
3 - تلبيه ، يك بار كافى است ولى مستحب است تا مىتواند تلبيه را تكرار نمايد و در پس هر نماز واجب يا نافله يا بالا رفتن و پائين آمدن از ارتفاعات و درّهها ، و هنگام خواب و بيدارى ، يا سوار شدن و پياده شدن و نيز هنگام برخورد با سوارهها و در سحرگاهان تكرار آن مستحب است . و بر مردان - و نه زنان - مستحبّ آن است كه تلبيه را با صداى بلند بخوانند ، به خصوص در موارد ياد شده .
4 - اگر حاجى فراموش كند در حال احرام تلبيه را بر زبان آورد ، بايد به ميقات باز گردد و تلبيه را تلفّظ كند ، و اگر توان اين كار را نداشت مىتواند هر كجا كه تلبيه را به ياد آورد آن را بر زبان جارى سازد .
5 - كسى كه عمره تمتّع به جا مىآورد ، احتياطاً بايد هنگام مشاهده خانههاى مكّه از گفتن تلبيه خوددارى نمايد .
احكام حج (فارسى) — صفحة 107
مساهمون: آژير
ص١٠٧