( احكام ) و سنّت قائمه ( اخلاق ) و غير اينها فضل است ( نه علم ) . »
3511 . امام صادق - عليهالسّلام - در مورد آيه : « همانا دانشمندان از خدا مىترسند . » فرمود : « مقصود از علما و دانشمندان كسى است كه عملش گفتارش را تصديق كند و هر كه عملش حرفش را تصديق نكند ، عالم نيست . »
3512 . در پاسخ پيامبر - صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم - به شمعون بن لاوى آمده است : « امّا علم ، بىنيازى از آن به وجود مىآيد ، هر چند ( صاحب علم ) فقير باشد و جود و بخشندگى مىآفريند هر چند بخيل باشد و هيبت و مهابت ايجاد مىنمايد هر چند خوار و بىمقدار باشد ، و سلامتى مىآورد هرچند بيمار باشد و قرب مىآورد هر چند دور باشد و حيا به وجود مىآورد هرچند پرده در و بىحيا باشد و بلندى مقام مىآورد هر چند فرومايه باشد و شرافت مىآورد اگر چه حقير باشد و حكمت و بهرههاى معنوى به ارمغان مىآورد .
اينها چيزهايى است كه براى آدم عاقل به واسطهء علمش حاصل مىشود ، پس خوشا به حال كسى كه اهل عقل و انديشه و علم است . »
3513 . از اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - نقل شده است : « اى مردم ! بدانيد كه كمال دين ، طلب علم و عمل به آن است و طلب علم بر شما واجبتر از طلب مال است ، مال در بين شما قسمت و براى شما تضمين شده است ، شخص ( خداى ) عادلى بين شما تقسيم كرده و آن را تضمين نموده است و به آن وفا مىكند و علم از شما پنهان و نزد اهلش نگهدارى مىشود . شما مأمور هستيد كه علم را از آنها طلب كنيد و بدانيد كه زيادى مال ، مايه تباهى دين و تيرگى دل و زيادى علم و عمل به آن ، سبب سامان يافتن كار دين و راه يافتن به بهشت است . . . علم داراى فضيلتهاى بسيارى است كه سر ( منشأ ) آن تواضع ، چشم آن بيزارى از حسد ، گوشش فهم ، زبانش راستى ، حافظهاش جستجو و طلب ، دلش حسن نيت و عقلش آشنايى به علل و اسباب امور ، دستش رحمت ، همتش سلامت ، پايش زيارت علما ، حكمتش پارسايى ، قرارگاهش نجات ، فايدهاش سلامتى ، مركبش وفا ، اسلحهاش نرم زبانى ، شمشيرش رضا ، كمانش مدارا ، لشگرش گفتگو با علما ، دارايىاش ادب ، ذخيرهاش دورى از گناه ، توشهاش كار خير ، پناهگاهش امانتدارى ، راهنمايش هدايت و
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 295
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٢٩٥