فصل سى و هفتم
« اى احمد ! اينگونه نيست كه هر كس بگويد : « من خدا را دوست دارم » مرا دوست داشته باشد ؛ مگر اينكه به قدر حفظ جان از خوردنىها برگيرد و لباس ساده و غير فاخر بپوشد ، در حال سجده به خواب رود و قيام را طولانى كند و سكوت انديشمندانه را مواظبت نمايد و بر من توكل كند ، بسيار بگريد و كم بخندد ، با هواى نفس مخالفت كند ، مسجد را خانه خود قرار دهد ( در آن زياد بماند ) ، علم را همدم خويش برگزيند و زهد و بىرغبتى به دنيا را همنشين ، دانشمندان را دوست و نيازمندان را رفيق و همراه خود سازد ، خشنودى مرا جستوجو كند ، از خشم من بگريزد و از مخلوق ، سخت گريزان باشد از گناهان به شدّت فرار كند و مرا بسيار ياد نمايد و هميشه تسبيح و تنزيه كند ، در پيمانش راست كردار و در عهدش وفادار باشد ، دلش پاك و خوراكش پاكيزه باشد ، در انجام واجب جديّت و تلاش كند ، به پاداشى كه نزد من است راغب و مايل باشد ، از عذاب و مكافاتم ترسان و گريزان و با دوستانم همدم و همنشين باشد . »
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 257
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٢٥٧