237
توصيف بندهء حقيقى
« اى احمد ! آيا مىدانى بنده چه موقع عابد خواهد شد ؟ »
قرآن كريم
3314 . « و بندگان خدا كسانى هستند كه در روى زمين ، با متانت و آرامى راه مىروند و وقتى جاهلان با آنها روبه رو شوند ، سخن به مسالمت ( سلام ) گويند و آنها كه با سجده و قيام در برابر پروردگارشان شب را به صبح مىبرند و مىگويند : پروردگارا ! عذاب جهنم را از ما بردار كه عذاب آن هلاكت است و جهنم ، بد جايگاهى است و آنگاه كه انفاق كنند ، اسراف نمىكنند و تنگ نمىگيرند و در اين ميان ، راه صحيحى در پيش مىگيرند و آنها كه با خداوند ، خداى ديگرى شريك نمىكنند و نمىخوانند و نفسى را كه خداوند محترم شمرده به ناحق نمىكشند و زنا نمىكنند و هر كس چنين كند ، گناهكار است . . . و آنان كه گواهى به زور ندهند و چون از كنار بيهودگى بگذرند ، بزرگوارانه گذر كنند و آنان كه چون آيات خدا را يادآور شوند ، چون كوران و كران با آنها روبه رو نشوند و آنان كه مىگويند :
پروردگارا ! از همسران و فرزندانمان براى ما نور چشم قرار ده و ما را پيشواى پرهيزكاران قرار ده ، ايشانند كه به خاطر پايدارى كه ورزيدهاند غرفهء بهشت را پاداش مىگيرند و بر آنان تحيت و سلام داده مىشود در آن جاويد هستند ، خوب جايگاه و پايگاهى است . »
حديث
3315 . از امام باقر - عليهالسّلام - نقل شده است : « خداوند آنگاه كه نسل آدم را از پشتش خارج نمود تا از آنان بر ربوبيت خود و نبوت پيامبران پيمان بگيرد ، اوّل