فصل سى و چهارم
« اى احمد ! بنده وقتى گرسنه باشد و زبانش را حفظ كند ، حكمت را به او مىآموزم ؛ اگر كافر باشد حكمت بر او حجّت و برايش و بال است و اگر مؤمن باشد برايش نور و برهان و شفا و رحمت خواهد بود ؛ پس به آنچه نمىداند دانا و به آنچه نمىبيند بينا خواهد شد . اوّل چيزى كه به او بنمايانم عيبها و كاستىهاى خودش است تا با مشغول شدن به آنها از پرداختن به عيوب ديگران بازماند و ريزهكارىها و گوشههاى ناپيداى دانش را به او نشان دهم تا شيطان از هيچ راهى بر او داخل نشود و او را به فريبهاى شيطان و نفس بينا سازم تا نفسش راهى براى غلبه بر او پيدا نكند . »
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 203
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٢٠٣