همسخنى و همنشينى با مخلوق يكسره دست بكشد . »
3079 . « اى احمد ! آيا مىدانى عيش گوارا و زندگى جاودانى چيست ؟ پيامبر عرض كرد : نه ! خداوندا نمىدانم . خداوند فرمود : عيش گوارا آن است كه صاحب آن ، هيچگاه از ياد من خسته نشود و نعمت مرا فراموش نكند . از من غافل و بىخبر نشود . به حق من جاهل نباشد و شب و روزش در پى خشنودى من به سرآيد . امّا زندگى جاودان ، از آن كسى است كه براى نفس خويش تلاش مىكند تا جايى كه دنيا برايش خوار و در چشمش خُرد و آخرت در نزدش بزرگ گردد و خواست مرا بر خواسته خود برگزيند و در پى رضايت و خشنودى من باشد و آنگونه كه بايد و شايد مرا عظيم و بزرگ بشمارد و همواره آگاهى من به خودش را در ياد داشته باشد و شب و روز و هنگام پيشآمد بدىها و گناهان ، مرا مراقب باشد و قلبش از هر چه كه من ناخوش دارم پاك شود و شيطان و وسوسههايش را دشمن دارد و براى او هيچ راه نفوذ و تسلّطى بر دلش ، باقى نگذارد . »
3080 . « اى احمد ! به عزّت و جلالم سوگند ، اولين عبادت بندگان ( يا سرآغاز و شروع آن ) و مايهء بازگشت و تقرّبشان ، چيزى جز روزه ، گرسنگى ، سكوت طولانى و كنارهگيرى از مردم نيست . »
3081 . « اى احمد ! نزد من عبادتى دوست داشتنىتر از روزه و سكوت انديشمندانه نيست ، هر كس روزه بدارد و زبانش را حفظ نكند ، مثل كسى است كه به نماز ايستاده امّا چيزى نخوانده است . بنابر اين ، فقط اجر قيام كنندگان را به او خواهم داد و از پاداش عبادت كنندگان محروم است . »
3082 . « اى احمد ! آيا مىدانى بنده چه موقع عابد خواهد شد ؟ پيامبر عرض كرد : نه ! پروردگارا ! خداوند فرمود : هرگاه هفت خوى در او جمع شود : پارسايى كه او را از گناهان نگه دارد ، سكوتى كه او را از بيهودهگويى در امان دارد ، ترسى كه هر روز بر گريهاش بيفزايد ، حيايى كه باعث شود در خلوت و نهان از من خجالت بكشد ، خوردن به اندازهء نياز ( خوردن براى حفظ جان ) ، چون من دنيا را دشمن مىدارم او نيز دنيا را دشمن بدارد و چون من آخرت را دوست مىدارم او هم آخرت را دوست بدارد . »
3083 . در صحيفه سجاديه آمده : « ما را در رسيدن به عبادتى كه تو اهل آنى يارى فرما . »
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 141
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص١٤١