206
باز شدن ديده و گوش دل
« و گوش و ديدهء دلش را مىگشايم تا اينكه با دلش از منبشنود و با آن به جلال و عظمت من بنگرد . »
حديث
2681 . يعقوب بن اسحاق مىگويد : در نامهاى از امام - عليهالسّلام - پرسيدم : چگونه بنده پروردگارش را بپرستد ، در حالى كه او را نمىبيند ؟ حضرت مرقوم فرمود : « اى ابايوسف ! آقا و مولايى كه بر من و پدرانم نعمت بخشيده ، برتر از آن است كه ديده شود . » از ايشان سؤال كردم : آيا پيامبر - صلّى اللَّه عليه وآله وسلّم - پروردگارش را ديده است ؟ مرقوم فرمود : « خداوند متعال از نور عظمت خود ، آن قدر كه دوست داشت ، به دل پيامبرش تاباند . »
2682 . يونس بن ظبيان مىگويد : مردى بر امام صادق عليهالسّلام - وارد شد و سؤال كرد : آنگاه كه خدا را مىپرستى ، او را مىبينى ؟ حضرت : « چيزى را كه نبينم ، نمىپرستم . » آن مرد گفت : چطور خدايت را ديدى ؟ حضرت فرمود : « چشمها با ديدن مادى او را نمىبينند ، امّا دلها به حقيقت ايمان او را مىبينند ، با حواس درك نمىشود و با مردم قابل مقايسه نيست و بدون تشبيه به چيزى شناخته مىشود . »
2683 . عمروبن ابى المقداد مىگويد : از امام صادق - عليهالسّلام - شنيدم كه فرمود : « به خدا قسم ! شما همانهايى هستيد كه خداوند دربارهشان فرمود : « و كينه را از دلهاشان بركنديم ، برادرانه روبه روى هم بر تختها تكيه زدهاند ، شيعيان ما داراى چهار ديده هستند : ديدهاى در سر و ديدهاى در دل . بدانيد كه تمام مردم چنينند ، امّا خداوند متعال چشمان شما را گشوده و ديدهء آنها را كور كرده است . »