آخرت ، آسايشگاه عارفان است . »
2378 . « دلهاى اهل آخرت در باطنشان مجروح است ، مىگويند : كى سراى فانى به سوى سراى باقى رفته و به راحتى و آرامش مىرسيم . »
2379 . « اما زندگى پايدار براى كسى است كه در جهت كمال نفسش در تلاش است تا جايى كه دنيا نزد او خوار و در چشمش كوچك و آخرت نزد او بزرگ است . »
2380 . « اى احمد ! آيا مىدانى بنده چه موقع عابد است ؟ عرض كرد : نه ، پروردگارا ! خداوند فرمود : وقتى هفت ويژگى در او جمع شود . . . و دنيا را به خاطر اينكه من دشمنش مىدارم ، دشمن بدارد و آخرت را به خاطر اينكه من دوستش مىدارم ، دوست بدارد . »
2381 . « اينگونه نيست كه هر كس بگويد خدا را دوست دارم ، مرا دوست بدارد تا اينكه به قدر قوتى از دنيا برگيرد . . . و به پاداش نزد من شوق داشته و از عذاب من ترسان باشد . » « 1 »
هامش
( 1 ) . نيز ، ر . ك : بخش 13 ، 14 ، 18 ، 52 ، 198 ، 243 ، 244 و 270 .