بيان
آنچه شايسته است در اينجا بدان توجه شود ، پيوند و ارتباط بين حلال خورى از يك سو و عبادت و قرارگرفتن بنده در حفظ و حمايت خداوند متعال از سوى ديگر است و شايد ارتباط بين آنها به نيّت بنده برگردد ؛ زيرا هر كار و حركت و سكونى با نيّت انجام مىگيرد و هرگاه نيت بنده در كارهايش كه طلب روزى حلال براى ادامه زندگى نيز از آنهاست به دست آوردن رضاى خداى سبحان - كه نور و روح اعمال است - ، باشد بنده در حفظ و حمايت خداوند واقع مىشود ؛ بلكه اين نيّت ، عين ورود بنده تحت حفظ و حمايت خداوند و محفوظ ماندنش از خطرات معنوى و ظاهرى است .
پس رهرو راه عبوديت حقيقى ، بايد چند و چون مشروع و حلال بودن را در امور مادّى و خورد و خوراك و پوشاك و مسكن و ازدواج و ديگر امورى كه زندگى دنيوى او به آن وابسته است ، رعايت كند تا علاوه بر تأثيراتى كه در وضع جسمانى - نظير سيرى و لذت بردن از خوراك - دارد ، در مقامات روحانى و كمالات نفسانى او نيز مؤثر واقع شود و از اين طريق بر توفيقش در عبادت پروردگار افزوده شود و برايش نور دل و فزونى در شناخت و يقين پيدا شده ، موجب بازگشت به فطرت الهى ، كه خداوند انسان را بر آن و شهود آن آفريده ، خواهد شد .
مراعات حدود شرعى در خوراك ، اصلى كلّى و قانونى حاكم در تمام امور مادى مربوط به جنبههاى خاكى و بشرى انسان است تا جايى كه حدود شرعى ، به تصريح قرآن و سنّت ، بايد در آن امور مراعات و در به دست آوردن آنها لحاظ شود ، چنانكه تمام كارهاى واجب و مستحب و حرام و مكروه نيز در حفظ جوانب معنوى ، بالابردن مقامات روحانى و بازگشت به فطرت الهى توحيدى تأثير جدى دارند .
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 103
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص١٠٣