اما به طور كلى ورع ، داراى درجاتى است كه پايينترين درجه آن ترك نافرمانى و گناه و بالاترين آن ترك غير خدا و روى گرداندن از توجّه به غير اوست و تمام اين مراتب از اطلاق آيات گذشته استفاده مىشود .
ظاهراً پيامبر - صلّى اللَّه عليهو آله وسلّم - بالاترين و شريفترين درجهء ورع را براى زاهدان امتش درخواست كرده و از همين رو فرموده است : « كه بعد از آن ميل و رغبتى به دنيا نباشد . » عبارت بعدى حديث نيز به همين مطلب اشاره دارد : « اى احمد ! بر تو باد به ورع ، ورع و پارسايى سرچشمه دين است . » واللَّه اعلم . « 1 »
125
خوف و ترسى كه بعد از آن غفلت و بىخبرى نباشد
« پروردگارا ! . . . ايشان را خوف و ترسى روزى فرما كه بعداز آن غفلت و بىخبرى نباشد . »
قرآن كريم
1679 . « و كسى را كه از مقام پروردگارش بترسد ، دو بهشت است . »
1680 . « و اما آن كس كه از مقام پروردگارش بترسد و نفس را از هوا و هوس باز دارد ، همانا بهشت جايگاه اوست . »
1681 . « خداوند متعال از زبان دوستانش نقل مىكند : « ما از پروردگارمان مىترسيم از روزى كه چهرهء خلق عبوس و غمگين است . »
1682 . « اى مؤمنان ! خداوند شما را به قدرى از شكارى كه با دست و نيزهء خودتانشكار كردهايد مىآزمايد تا بداند چه كسى در پنهان از او مىترسد . »
هامش
( 1 ) . نيز ، ر . ك : بخش 137 .