مىشنوند و شعلهاش را مىبينند ولى يار و ياورى نمىيابند كه از خفت و ذلت پناهشان دهد ، به سرعت به سوى مواقف محشر دويده و به سختى رانده مىشوند ، آسمان ، مانند درهم پيچيده شدن كاغذ و كتاب ، به دست خداوند درهم پيچيده مىشود ، بندگان بر صراط ، دلهاشان لرزان و ترسان است ؛ مىدانند كه جان سالم بدر نمىبرند و به آنها اجازهء سخن گفتن داده نمىشود و از آنها عذرى پذيرفته نمىشود ، بر دهانهاشان مهر زده شده و دست و پايشان در مورد كارهايى كه انجام دادهاند ، به حرف كشيده مىشوند .
واى از آن ساعت ! چقدر لحظات آن دلگير و حزنآور است ، آنگاه كه بين دو گروه جدايى و فاصله افتد : گروهى در بهشت و گروهى در آتش . از چنين صحنه و عاقبتى است كه فراركنندگان ، بايد فرار كنند و براى سراى آخرت ، بايد جهادگران تلاش كنند . »
1508 . از امام باقر از پدران بزرگوارش - عليهمالسّلام - از پيامبر - صلّى اللَّه عليهو آله وسلّم - نقل شده است : « آنگاه كه روز قيامت فرا رسد ، خداوند مردم را در يك زمين جمع مىكند و ندا دهندهاى از جانب خدا - به گونهاى كه آخرين مردم ، درست مثل اولين مردم ، آن را مىشنود - ندا مىدهد : اهل صبر و استقامت كجايند ؟ گردنهايى از مردم كشيده مىشود ، گروهى از فرشتگان از آنها استقبال مىكنند و به آنها مىگويند : آن صبرى كه شما داشتيد چه بود و براى چه بود ؟ مىگويند : ما نفس و جان خود را براى اطاعت خداوند به صبر و استقامت واداشتيم و در پرهيز از نافرمانى خدا صبر را به آن تحميل كرديم . »
حضرت فرمود : « آنگاه ، ندا دهندهاى از جانب خداوند ندا مىدهد : بندگان من راست گفتند ، راهشان را بگشاييد كه بىحساب به بهشت داخل شوند ، آنگاه ندا دهندهاى ديگر ندايى مىكند كه آخرين و اوّلين مردم همه مثل هم مىشنوند ، مىگويد : اهل فضل و فضيلتها كجا هستند ؟ گردنهايى از مردم كشيده مىشود ، فرشتگان از آنها استقبال مىكنند و مىگويند : فضلى كه از شما سر زد و به وسيلهء آنها صدا زده شديد ، چه بود ؟ مىگويند : در دنيا با ما جاهلانه رفتار مىشد ، تحمل مىكرديم ، به ما بدى مىشد ، مىبخشيديم . » حضرت فرمود : « منادى از جانب خدا ندا مىدهد : بندگانم راست گفتند ، راهشان را بگشاييد كه بىحساب به بهشت داخل شوند .
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 339
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٣٣٩