1497 . از اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - نقل شده است : « مرگ ، آسودگى بخش است . »
1498 . « بهترين تحفه براى مؤمن ، مرگ است . »
1499 . « آسايش نيكبختان در مرگ است . »
1500 . « هيچ آسودگى بخشى چون مرگ نيست . »
بيان
آن چه ابتدائاً از ظاهر مطالب مذكور به نظر مىرسد منافات و تناقض بين آيات و رواياتى است كه بر دوستى مرگ دلالت دارند با مواردى كه بر نهى از آرزوى مرگ و نيز درخواست طول عمر و ادامه زندگى سفارش مىكنند .
آرزوى مرگ اگر فقط به دليل اشتياق ديدار خداوند متعال يا راحت شدن از زندان دنيا باشد و آرزو كننده نيز از شايستگان ، اولياء ، ابرار و اخيار باشد ؛ در اين صورت اشتياق مؤمن به مرگ ، همان آسايش و راحتى از زندان دنيا و شادمانى و كامجويى از نظر به وجه الهى و ديدار اوست .
در مقابل ، اگر آرزو كننده به دليل ضعف يقين و ناخرسندى از خدا و سستى ايمان و زشتى اعمالش ، از دردهاى دنيا و آنچه خداوند سبحان برايش مقدر كرده ، شاكى و نالان باشد ، اين آرزو ناپسند است ، بلكه در اين حال براى انسان شايسته است ، آرزوى طول حيات و ادامه زندگى داشته باشد تا نفس خود را به كمال برساند و براى سعادت آخرت خويش كارى كند كه او را از خطرات بعد از مرگ و برزخ و قيامت و صراط برهاند و در بهشت جاويد جاى دهد . « 1 »
هامش
( 1 ) . نيز ، ر . ك : بخش 101 .