1307 . امام صادق - عليهالسّلام - فرمود : « كار خود را براى خدا انجام دهيد نه براى مردم ، زيرا آنچه براى خدا انجام گيرد ، از آن خدا ( بالا رفته و ماندنى ) است و آنچه براى مردم انجام گيرد ، به سوى خدا بالا نمىرود . »
1308 . از امام صادق - عليهالسّلام - در تفسير آيه « فَمَن كَانَ يَرْجُواْ لِقَآءَ رَبّهِى فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صلِحًا وَ لَايُشْرِكْ بِعِبَادَةِ رَبّهِى أَحَدَا » نقل شده است كه فرمود : « انسان ، كار خير و ثوابى انجام مىدهد ولى رضاى خدا منظورش نيست و در صدد خودنمايى و دنبال اين است كه كارش را به گوش مردم برساند . اين همان كسى است كه به عبادت پروردگارش شرك ورزيده است . » سپس فرمود : « بنده ، هيچ كار خيرى را پنهان نمىكند ؛ مگر اينكه بعد از مدتى خداوند آن را آشكار مىسازد و هيچ كار شرى را پنهان نمىسازد ؛ مگر اينكه بعد از مدتى خداوند آن را آشكار مىسازد . »
1309 . در حديث معراج در صفات دوستان در راه خدا آمده است : « و حاجت به سوى خلق نمىبرند . »
1310 . نيز در صفات اهل آخرت : « در دلش هيچ توجهى به مخلوق نمىيابم . »
1311 . نيز درباره آنچه خداوند به عمل كنندگان بر رضاى خودش عطا مىكند آمده است : « در تاريكىهاى شب و روشنايى روز با او مناجات مىكنم تا از سخن گفتن با مردم و همنشينى با آنها دل بركَند . »
1312 . نيز در مورد كسانى كه طبق رضاى او عمل مىكنند آمده است : « و محبّتى ( به آنها بچشانم ) كه محبت مخلوق را بر محبت من نگزيند . » « 1 »
هامش
( 1 ) . نيز ، ر . ك : بخش 10 و برخى بخشهاى آينده .