امام مردم از ديد آنها پنهان است ، پس در آن زمان خوشا به حال كسانى كه بر امر ولايت ما ثابت باشند . » جابر سؤال كرد : يابن رسولاللَّه ، بهترين كارى كه مؤمن در آن زمان مىتواند انجام دهد ، چيست ؟ حضرت فرمود : « حفظ زبان و خانهنشينى . »
1287 . از اميرالمؤمنين - عليهالسّلام - ( در توصيف پرهيزكاران ) نقل شده است :
« پوشاكشان ميانه و معتدل است . »
1288 . « غذا را كم كن تا بيماريها كم شود . »
1289 . « هر كس خوراكش اندك باشد ، فكرش نورانى است . »
1290 . « مثل زنبور باش ؛ خوراك پاكيزه بخور و محصول پاكيزه توليد كن . »
1291 . « پرگويى ، دلتنگى و تيرگى قلب است . »
1292 . « عاقل كسى است كه زبانش را دربند كشد . »
1293 . « زبان ، آيينه و ترجمان عقل است . »
1294 . « زبان درنده است ، اگر رهايش كنى مىگزد . »
1295 . « سخن مثل داروست ، اندكش سودمند و زيادش كشنده است . »
بيان
با توجه به اينكه در اين بخش از حدث شريف ، خوردن ، گفتن و پوشيدن به طور مطلق مذمت نشده بلكه ناپسند بودن آن مقيد به كثرت و زياده روى در آنهاست معلوم مىشود ، نياز به خوردن ، سخن گفتن و لباس پوشيدن در طبيعت انسان وجود دارد و امتياز نيكوكاران و اهل آخرت نسبت به ديگران ، پرهيز از زيادهروى در اين امور ، است . آنها دنبال زياده خورى ، پرگويى و زيادهطلبى در پوشش نيستند ؛ زيرا مىدانند كه زياده روى در اين امور ، موجب بىخبرى و غفلت از ياد خدا و افتادن در لغو و بيهودگى است كه خداوند متعال مؤمنان را به دورى از آنها امر فرموده است .
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 231
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٢٣١