اينكه در اين بخش از حديث و رواياتى كه در توضيح آن آورده شد ، فقر و فقرا در پيشگاه خداوند متعال و اولياى معظم الهى - عليهمالسّلام - بزرگ و با اهميت شمرده شدهاند - در تبعيت از آنان - بزرگداشت و اكرام فقرا بر همگان لازم است .
شايد سرّ بزرگداشت خداوند متعال اين باشد كه فقر براى آنان ، حالت شكستگى و فروتنى و توجه بيشتر و رو آوردن آنها به خداوند در تمام حالات و كارها به وجود آورده و روشن است كه دستيابى به اين حال نه تنها ، امر كوچك و كم اهميتى نيست ؛ بلكه پيامبران الهى همواره مردم را به سوى آن مىخواندند و ائمه - عليهمالسّلام - به آن اهميت مىدادند و كتابهاى آسمانى نيز آن را ترغيب كردهاند .
بنابراين ، چه مانعى دارد كه اينان نزديكترين مخلوقات به خداوند سبحان باشند و محبت آنها محبت خداوند متعال ، تقرب به آنها تقرب به پروردگار ، نزديكى و همنشينى با آنها نزديكى با او ، صدقه گرفتن آنها صدقه گرفتن خداوند متعال ، گذاشتن در دست آنها گذاشتن در دست خداوند متعال و خوار كردن و بىاحترامى به آنها خوار كردن و بىاحترامى به خداوند متعال باشد ؟ صفاتى كه سبب دستيابى فقرا به اين عنايت الهى مىشود ، در ذيل بخش بعدى حديث خواهد آمد .
40
خشنودى به اندك
« پروردگارا ! فقرا كيانند ؟ خداوند فرمود : آنها كه به اندك راضى شدهاند . »
حديث 559 . امام باقر - عليهالسّلام - مىفرمايد : « بپرهيز از اينكه در امور دنيايى به بالا دست خويش چشم بدوزى . زيرا همين كلام خداوند بزرگ به پيامبرش تو را كفايت