آنچه نمىديده بينا خواهد شد و اوّل چيزى كه به او بنمايانم عيبها و كاستيهاى خودش است تا با مشغول شدن به آنها از پرداختن به عيوب ديگران بازماند و ريزهكاريهاى دانش و گوشههاى ناپيداى آن را به او نشان دهم تا شيطان از هيچ راهى بر او داخل نشود و او را به فريبهاى شيطان و نفسش بينا سازم تا نفسش ، راهى براى غلبه بر او پيدا نكند . »
274 . در حديث ابىذر آمده است : « اى ابوذر ! هيچ بندهاى در دنيا زهد نورزيد و به آن بىرغبتى نشان نداده ؛ مگر آنكه خداوند ، حكمت را در قلبش رويانده و زبانش را به آن گويا كرده است . عيوب دنيا و درد و درمان آن را به او مىنماياند و او را در حالى از دنيا به سوى دارالسلام ( و بهشت ) مىبرد كه سالم ( و از عيوب و نواقص دنيا بر كنار ) مانده است . »
275 . امام صادق - عليهالسّلام - از پدران بزرگوارش از پيامبر - صلّى اللَّه عليه وآله و سلم - نقل مىكند كه فرمود : « عيسىبن مريم در ميان بنىاسرائيل بپاخاست و گفت : اى بنى اسرائيل ! با نادانان به حكمت سخن مگوييد كه ( اگر چنين كنيد ) به حكمت ستم كردهايد و اهل حكمت را از حكمت منع نكنيد كه ( اگر چنين كنيد ) به ايشان ستم كردهايد و ستمكار را بر انجام جور و جفا يارى مكنيد كه ( اگر چنين كنيد ) فضل خود را از بين مىبريد . »
276 . از امام كاظم - عليهالسّلام - نقل شده است كه فرمود : « خداوند دلهاى مؤمنان را در هم پيچيده ، تاريك و آمادهء پذيرش ايمان آفريد و آنگاه كه اراده فرمود درون آنها را روشن كند ، با حكمت ، آبيارى و با دانش ، كشت نمود و كشاورز و سرپرست آن دلها ، پروردگار جهانيان است . »
277 . از امام صادق - عليهالسّلام - نقل شده است كه فرمود : « حكمت ، گمشدهء مؤمن است ، هر يك از شما گمشدهاش را در هر جايى يافت ، بايد آن را برگيرد . »
278 . على - عليهالسّلام - مىفرمايد : « حكمت را در هر جا باشد به كف آريد ؛ زيرا كه حكمت - هنگامى كه - در سينه منافق است ، مضطرب و ناآرام مىباشد تا اينكه از آنجا خارج شود و در كنار ديگر همگنانش در سينهء مؤمن آرام گيرد . »
279 . على - عليهالسّلام - مىفرمايد : « حكمت ، گمشدهء مؤمن است ، پس هر جا كه باشد آن را به چنگ آريد ؛ اگر چه از اهل نفاق باشد . »
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 225
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص٢٢٥