222 . « اى احمد ! بنده هر گاه شكمش گرسنه باشد و زبانش را نگهدارد ، حكمت را به او مىآموزم و اگر چنين بندهاى كافر باشد حكمتش بر ضد خودش ، حجت و و بال است و اگر مؤمن باشد ، حكمتش برايش نور و برهان و شفا و رحمت است ، آنگاه چيزهايى را مىداند كه قبلًا نمىدانست و چيزهايى را مىبيند كه قبلًا نمىديد و اوّل چيزى كه مىبيند نكات ريز و زواياى ناديدنى علم است ، تا اينكه شيطان نتواند از هيچجا در او نفوذ كند و نيرنگهاى شيطان و نيرنگهاى نفسش را به او مىنمايانم تا نفسش ، راهى ( براى نفود و فريب ) در وى پيدا نكند . »
223 . « اى احمد ! نزد من هيچ عبادتى دوست داشتنىتر از سكوت و روزه نيست ، پس هر كس روزه بگيرد و زبانش را حفظ نكند ، مثل كسى است كه شب هنگام برخيزد ولى در نماز ( قدر واجب ) از قرآن را تلاوت نكند كه در اين صورت پاداش بپاخاستگان در شب را به او مىدهم ولى ، پاداش عبادت كنندگان را به او نمىدهم . »
224 . « اى احمد ! آيا مىدانى بنده چه موقع عابد است ؟ پيامبر عرض كرد : نه پروردگارا ! خداوند فرمود : هر گاه هفت خصلت در او گرد آيد : . . . و سكوتى كه از سخنان بىفايده او را باز دارد . »
225 . « اى احمد ! اينگونه نيست كه هر كس گفت من خدا را دوست دارم ، مرا دوست داشته باشد . . . تا اينكه به قدر حفظ جان ، از خوردنىها برگيرد . . . و سكوت انديشمندانه را مواظبت نمايد . »
226 . « اى احمد ، در بهشت كاخى است از مرواريد و ياقوت متراكم كه بدون هيچ رشته و بندى بر هم سوارند ، بندگان خاص در آن بهشت ساكنند ، هر روز هفتاد بار به ايشان نظر ( عنايت ) مىكنم و در هر بار با ايشان سخن مىگويم و بر آنچه ( از شوكت و عزت و سلطنت ) دارند هفتاد بار مىافزايم ، آنگاه كه اهل بهشت از طعام و شراب لذّت مىبرند ، اينان ، از ياد و سخن و گفتار با من لذّت مىبرند . پيامبر عرض كرد : پروردگارا ! علامت اين افراد چيست ؟ خداوند فرمود : ايشان در بند كشيدهشدِگانند ، زبانشان را از زيادى گفتار به بند كشيدهاند و اندرونشان را از زيادى خوراك . »
227 . دربارهء ويژگيهاى اهل دنيا آمده است : « پر گو هستند . . . چيزى را ادّعا
سر الإسراء في شرح حديث المعراج (فارسى) — صفحة 199
مساهمون: الشيخ علي سعادت پرور (پهلوانى تهرانى)
ص١٩٩