( 1302 ) شيخ ابوعلى بن احمد عطّار همدانى « 1 »
عارف بزرگوارى است كه در سال 560 از دنيا رفت و مزارش در محلّه دربِ شير همدان است . « 2 »
( 1303 ) حاج ميرزا حسين بن ميرزا احمد قاضى طباطبايى تبريزى
صاحب علم و عمل و كمالات نفسانى و از شاگردان اخلاقى و علمى آقا ميرزا محمّد حسن شيرازى در نجف است . پس از مراجعت به تبريز به امور عامّه اشتغال داشت ، اما در اواخر عمر بساط معاشرت بر چيد و مدّتها در گوشه عزلت و وحدت به مجاهده و تصفيه باطن و ترك و تجريد اشتغال داشت و با بسيارى از اهل اللَّه ملاقات نمود تا به مقامات عاليه نايل گرديد . ولادت آن بزرگوار در سال 1254 و رحلتش در سال 1315 در تبريز واقع گرديد و جنازهاش به نجف اشرف حمل شد . تفسير سورهى فاتحه و سورهى انعام از تأليفات او است . گفتهاند : علّت آن كه در آخر عمر انزوا را اختيار كرد آن بود كه چون قصد مراجعت به ايران نمود ، خدمت استاد رسيده عرض نمود : به ايران مىروم ، توصيهاى بفرماييد . استاد مىفرمايد : ايران كه رفتى حتماً مشغول خواهى شد ، در شبانه روز ساعتى را براى خود قرار بده . چون به ايران آمد ، ابتداءً به تصدّى امور عامّه و مخالطه ايشان مشغول گشت و كلام شيخ را فراموش كرد پس از چندى به ياد توصيه استاد افتاد و كم كم آن يك ساعت كه استاد فرموده بود ، به 24 ساعت تبديل شد و همه اوقات را مشغول خود بود . « 3 »
هامش
( 1 ) . هَمَدانى : منسوب به هَمَدان شهرى معروف و قديمى واقع در غرب ايران ؛ هَمْدانى : منسوب به قبيلهاى يَمَنى الاصل كه در كوفه زندگى مىكردهاند .
( 2 ) . طرائق الحقائق ، ج 2 ، ص 262 .
( 3 ) . طبقات اعلام الشيعه ( نقباء البشر ) ، ج 2 ، ص 529 ، شمارهى 955 ؛ شجره نامه استاد علامه طباطبايى .