( 459 )
« سُبْحانَ مَنْ خَلَقَ السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ بِإِذْنِهِ ، سُبْحانَ مَنِ اسْتَعْبَدَ أَهْلَ السَّماواتِ وَ الْأَرَضِينَ بِوِلايَةِ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ . » « 1 »
پاكا خداوندى كه آسمانها و زمين را به اذن خود آفريد ، پاك خدايى كه اهل آسمانها و زمينها را به واسطهى ولايت محمّد و آل محمّد بهبندگى [ خويش ] گرفت .
مقام نورانيّت اهل بيت ؛ ولايت الهى
ذكر تسبيح در آغاز اين دو جمله ، براى آن است كه حضرت حق سبحانه را از آن چه اكثر خلق بر آناند ، كه در انجام امور خويش از اسباب عالم كمك مىگيرند ، تنزيه نمايد و مىفرمايد : او سبحانه ، همانند بندگان نيست كه در ايجاد اشيا به اشخاص و يا امور ديگر نياز دارند ؛ بلكه هر چه را بخواهد ، خواست او همان و تحقّق آن در خارج همان و اين كه خداوند متعال اهل آسمانها و زمينها را به سبب اين كه در ازل ، ولايت محمّد و آل محمّد - صلوات اللَّه عليهم اجمعين - را پذيرفتند ، به بندگى خويش برگزيده ، كنايه از اين است كه اگر اهل آسمانها و زمينها در ازل ، ولايت اين خانواده را نمىپذيرفتند ، عبوديّت آنها در دو جهان ، بلكه عبوديّت ظاهرى آنها را نمىپذيرفت و مقصود از ولايت آن بزرگواران ، همان منزلت و نورانيّت آنان است كه عين ولايت الهى است ، نه صرف دوستى و محبّت آنان و به اين لحاظ عبوديّت الهى ، عين عبوديّت آنان به شمار مىآيد . وَاللّهُ يَعْلَمُ .
جملههاى اين فراز ، به خوبى بيانگر برترى اهل بيت - عليهمالسّلام - بر تمام انسانها از آغاز تا پايان ، مجرّدات ، جنّ و ديگر موجودات مىباشد ، چنان كه بيانات معصومين - عليهمالسّلام - در احاديث فراوان نيز به اين نكته اشاره دارد .
هامش
( 1 ) . اقبال الاعمال ، ص 182 .