مؤنّث حاضر : / نصرت / يارى كردى تو يك زن حاضر در زمان گذشته .
نصرتما / يارى كرديد شما دو زن حاضر در زمان گذشته .
نصرتنّ / يارى كرديد شما زنان حاضر در زمان گذشته .
متكلّم وحده : / نصرت / يارى كردم من در زمان گذشته .
متكلّم مع الغير : / نصرنا / يارى كرديم ما در زمان گذشته .
2 - فعل ماضى داراى مختصاتى است كه در ديگر افعال نميباشد و آنها عبارتند از :
الف : الحاق تاء تأنيث ساكنه مانند : نصرت .
ب : الحاق تاء مفتوحه مثل : نصرت .
ج : الحاق تاء مكسوره نظير : نصرت .
د : الحاق تاء مضمومه همچون : نصرت .
3 - در فعل ماضى بين ارباب ادب اتّفاق است كه مبنى مىباشد و شرح كيفيّت بنائش در احكام معرب و مبنى انشاء اللّه خواهد آمد .
احكام فعل مضارع
1 - فعل مضارع را از فعل ماضى مىسازند به اين نحو كه از چهار حرف يعنى :
( ى - ت - أ - ن ) كه بنام حروف « أتين » يا « نأتى » معروف هستند استفاده كرده و آنها را بر سر فعل ماضى داخل نموده و فاء الفعل را كه بعد از آنها قرار مىگيرد ساكن مىكنند چنانچه در مضارع « نصر » مىگويند :
ينصر .
2 - اين حروف هميشه مفتوح هستند مگر در مضارع مجهول و مضارع معلوم چهار باب به ترتيب ذيل :