« به » به ظنّ راجع مىباشند .
قوله : ليترتّب عليه آثاره شرعا : ضمير در « عليه » به ثبوت مظنون و در « آثاره » به مظنون برمىگردد .
قوله : لا ترتيب آثار الشّكّ مع عدمه : يعنى مع عدم اعتبار الظّنّ .
قوله : بل لا بدّ حينئذ : كلمه « حينئذ » يعنى حين عدم اعتبار الظّنّ .
قوله : عدم دلالة الاخبار معه : يعنى مع عدم اعتبار الظّنّ .
قوله : و لعلّه اشير اليه : ضمير در « اليه » به اشكال مذكور راجع است .
تحرير الفصول في شرح كفاية الأصول (فارسى) — صفحه 1077
پدیدآورندگان: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص۱۰۷۷