قوله : تلك المحاذير الّتى الخ : كلمه « تلك » مبتداء بوده و « كانت » خبر آن مىباشد .
قوله : انّه لا دخل لذلك : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » بوده و مشار اليه « ذلك » كون المحاذير فى الطّريق المنهى عنه فى مورد الاصابة مىباشد .
قوله : ضرورة انّه بعد الفراغ : ضمير در « انّه » به معناى « شأن » مىباشد .
قوله : و قد عرفت انّه به مكان من الفساد : ضمير در « انّه » به اشكال در عموم نهى راجع است .
متن : و استلزام امكان المنع عنه لاحتمال المنع عن امارة اخرى و قد اختفى علينا و ان كان موجبا لعدم استقلال العقل الّا انّه انّما يكون بالاضافة الى تلك الامارة لو كان غيرها ممّا لا يحتمل فيه المنع به مقدار الكفاية و الّا فلا مجال لاحتمال المنع فيها مع فرض استقلال العقل ضرورة عدم استقلاله به حكم مع احتمال وجود مانعه على ما يأتى تحقيقه فى الظّنّ المانع و الممنوع و قياس حكم العقل بكون الظّنّ مناطا للاطاعة فى هذا الحال على حكمه بكون العلم مناطا لها فى حال الانفتاح لا يكاد يخفى على احد فساده ، لوضوح انّه مع الفارق ، ضرورة انّه حكمه فى العلم على نحو التّنجّز و فيه على نحو التّعليق .
ترجمه :
اشكال ديگر مرحوم مصنّف به كلام شيخ اعظم عليهالرّحمه
مرحوم شيخ فرمودند :
منع از عمل كردن به ظنّى كه عقل مقتضى آنست اگر ممكن باشد اين امكان مستلزم احتمال منع از اماره ديگرى است كه بسا از نظر ما مخفى