شاهد در « تطيب » بوده كه فعل متصرّف و عامل در « نفسا » بوده و مسبوق به آن واقع شده .
كسائى و مبرّد و مازنى تقدّم تميز برعاملش را در مورد مزبور قياسى دانسته و مصنّف نيز آن را در شرح كتاب عمده اختيار نموده است .
قوله : اى المفسّر له : ضمير در « له » به عدد راجع است .
قوله : عن الفاعل صناعة : يعنى فاعل اصطلاحى .
قوله : قدّم مطلقا عليه : ضمير در « عليه » به تمييز راجع است .
قوله : اسما كان او فعلا الخ : ضمير در « كان » به عامل راجع است .
قوله : بضمّ اوّله : يعنى كلمه « سبقا » در متن بضمّ سين قرائت مىشود .
قوله : و قاس ذلك الكسائى الخ : مشار اليه « ذلك » تقدّم تميز برعاملش مىباشد .
المباحث النحوية في شرح البهجة المرضية (شرح سيوطى) (فارسى) — صفحه 1080
پدیدآورندگان: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص۱۰۸۰