سپس شارح گويد :
اگر مصنّف كلام در اسم منقوص را برمقصور مقدّم مىداشت شايستهتر و سزاوارتر مىبود .
شارح هادى در وجه اين اولويّت گفته است :
زيرا اسم منقوص بمعرب نزديكتر از مقصور است زيرا برخى از حركات اعرابى برآن داخل شده ولى برمقصور هيچيك داخل نمىشود .
قوله : فى كون آخره ياء خفيفة : ضمير در « آخره » به الثّانى راجع است .
قوله : و نصبه ظهر : ضمير در « نصبه » به الثّانى راجع است .
قوله : لخفّته : ضمير مجرورى به « نصب » كه مراد از آن فتحه است راجع مىباشد .
قوله : و رفعه ينوى : ضمير مجرورى در « رفعه » به الثّانى عود مىكند .
قوله : اى يقدّر فيها : ضمير در « فيها » به ياء راجع است .
قوله : و لو قدّمه على المقصور : ضمير فاعلى در « قدّمه » به مصنّف و ضمير مفعولى به منقوص راجع است .
قوله : كان اولى : ضمير در « كان » به تقديم منقوص برمقصور راجع است .
قوله : لانّه اقرب الى المعرب : ضمير در « لانّه » به منقوص عود مىكند .
قوله : لدخول بعض الحركات عليه : ضمير در « عليه » به منقوص عود مىكند .
متن : « 49 »
و اىّ فعل آخر منه الف * او واو او ياء فمعتلّا عرف
تجزيه و تركيب
اىّ : شرطيّه ، مضاف ، مبتداى اوّل .
فعل : مضاف اليه .
آخر : مبتداء دوّم .