قوله : بفتح الشّين : يعنى « شرف » بفتح شين و راء جمع شريف است .
قوله : بانتسابهم اليه : ضمير در « بانتسابهم » به آل و در « اليه » به نبىّ صلّى اللّه عليه و آله و سلّم راجع بوده و « بانتسابهم » جارّ و مجرور متعلّق به « شرفا » مىباشد .
متن : « 3 »
و استعين اللّه فى الفيّة * مقاصد النّحو بها محويّة
تجزيه و تركيب
واو : عاطف و مبنى است .
استعين : فعل ، مضارع ، متكلّم ، از باب استفعال ، اجوف واوى ، معرب و ضمير ، « انا » كه در آن مستتر است باستتار وجوبى فاعلش مىباشد .
اللّه : مفعول به براى « استعين » .
فى : حرف جرّ ، مبنى .
الفيّة : مجرور به « فى » جار و مجرور ، متعلّق به استعين و در حكم ظرف لغو مىباشد .
و جمله « استعين الخ » معطوف است به « احمد ربّى اللّه الخ » بنابراين محلا منصوب است .
مقاصد : جمع « مقصد » معرب و مضاف و مبتداء .
النّحو : مضاف اليه براى « مقاصد » .
بها : جار و مجرور و ضمير « هاء » به « الفيّه » راجع است متعلّق به « محويّة » و كلمه « باء » به معناى « فى » است .
محويّة : بصيغة اسم مفعول ، مفرد ، مؤنّث ، معرب ، و خبر است براى « مقاصد » .