لازم بتذكر است اگر از مفصل به پائين دو قدم وجود داشت يعنى يك ساق روى دو قدم استوار بود حكمش مانند كف دست مىباشد يعنى تنها اصليّه را بايد قطع كرد مشروط به اينكه پاى اصلى ممتاز و مشخّص باشد و در غير اين صورت امر مشكل مىشود .
قوله : بعد قطع يده : يعنى بعد از قطع دست راست سارق
قوله : و ترك العقب : مقصود از [ عقب ] پاشنه پا مىباشد .
قوله : يعتمد عليه : ضمير در [ يعتمد ] به سارق و در [ عليه ] به عقب به معناى پاشنه راجع است .
قوله : لقول الكاظم عليه السلام الخ : اين روايت را مرحوم صاحب وسائل در ج ( 18 ) ص ( 490 ) به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن يعقوب ، از ابو على اشعرى ، از محمّد بن عبد الجبار ، از صفوان ، از اسحق بن عمّار ، از ابو ابراهيم عليه السلام قال :
تقطع يد السّارق و يترك ابهامه و صدر راحته و تقطع رجله و يترك له عقبة يمشى عليها .
قوله : و الظّاهر انّه لا التفات الى زيادة الاصبع هنا : ضمير در [ انّه ] به معناى [ شأن ] بوده و مشار اليه [ هنا ] قطع پا مىباشد .
قوله : مع احتماله : يعنى محتمل است بگوئيم به انگشتان نيز بايد نظر بشود .
قوله : و لو كان قدمان : ضمير در [ له ] بسارق راجعست .
متن :
و في السرقة الثالثة بعد قطع اليد و الرجل يحبس أبدا إلى أن يموت و لا يقطع من باقي أعضائه .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — Page 189
Contributors: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
P.189