عبيد را نشان داد و گفت عبد آزاد شده اين است و سپس از آن عدول كرده و گفت اشتباه نمودم بلكه عبد آزاد شده اين يكى است كه در اينجا هردو عبد آزاد مىگردند .
قوله : فان لم يعتبر التّعيين : كلمه [ لم يعتبر ] به صيغه مجهول مىباشد .
قوله : فقال احد عبيدى : ضمير در [ قال ] به معتق ( بكسر تاء ) راجعست .
قوله : صحّ و عيّن من شاء : ضمير در [ صحّ ] بعتق مذكور راجع بوده و ضمير در [ عيّن ] به معتق ( بكسر تاء ) عائد است .
قوله : و فى وجوب الانفاق عليهم قبله : ضمير در [ عليهم ] به عبيد و در [ قبله ] به تعيين عود مىكند .
قوله : استخدام احدهم : يعنى احد العبيد .
قوله : و بيعه : يعنى و بيع احدهم .
قوله : من ثبوت النّفقة الخ : اشاره است به دليل احتمال اوّل يعنى منع از استخدام و بيع با وجوب انفاق .
قوله : و لم يتحقّق بالنّسبة الى كلّ واحد : ضمير در [ لم يتحقّق ] به عتق راجعست .
قوله : فيستصحب : ضمير نائب فاعليدر آن به ثبوت نفقه راجع است .
قوله : و اشتباه الحرّ منهم بالرّق : ضمير در [ منهم ] به عبيد راجعست .
قوله : مع انحصارهم : يعنى انحصار عبيد و اين اشاره است
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 231
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٣١