دارد يعنى مانند ساير ودعىها بوده كه در وقت مطالبه مالكين بگويند وديعه تلف شده كه چون امين هستند قولشان با خوردن قسم مسموع است در اينجا نيز حكم چنين است چه آنكه ممكن است در واقع بدون تعدى و تفريط مال نزد وى تلف شده باشد و همانطوريكه ودعى گفته مالك از وى هيچگونه استحقاقى نداشته باشد .
بنابراين در فرض مزبور كلام وى با شهادت شاهد تنافى و تهافتى ندارد .
قوله : و لو انكر الوديعة حلف : ضمير در [ انكر ] و [ حلف ] به ودعى راجع است و صورت نزاع اين است كه مالك ادعاء مىكند كه نزد ودعى امانت و وديعه دارد و وى منكر آن مىباشد .
قوله : و لو اقام المالك بها : ضمير در [ بها ] به وديعه راجع است و اين جار و مجرور متعلق به [ اقام ] است .
قوله : قبل حلفه ضمن : ضمير در [ حلفه ] و ضمير مستتر در [ ضمن ] هردو به ودعى راجع است .
قوله : لانه متعد بجحوده لها : ضمير در [ لانه ] و در [ جحوده ] به ودعى راجع بوده و ضمير در [ لها ] به وديعه عود مىكند و كلمه [ جحود ] به معناى انكار است .
قوله : الا ان يكون جوابه : يعنى جواب ودعى .
قوله : و شبهه : ضمير مجرور به [ لا تستحق عندى شيئا ] راجع است .
قوله : وديعة يلزمنى ردّها : جمله [ يلزمنى ردها ] صفت براى [ وديعة ] است و ضمير در [ ردها ] به وديعه عود مىكند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — Page 200
Contributors: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
P.200