البته معلوم باشد كه در صحت ضميمه شرط نيست شئ منضم داراى قيمتى بوده كه براى مقابله با زيادى صالح باشد بلكه در غير اين صورت نيز ضميمه صحيح است از اينرو اگر در معامله هزار در هم به دو هزار در هم اگر به ناقص يعنى هزار در هم يك دينار هم ضميمه كند مصحّح بيع بوده و از ربا خارج مىگردد چنانچه روايتى در اين باب وارد شده كه بر آن دلالت دارد .
قوله : عجوه : بفتح عين و سكون جيم : نوعى از خرما است .
قوله : و يصرف كل الى مخالفه : بنابراين در بيع يك مدّ خرما و يك در هم به دو مدّ خرما و دو درهم ، درهم در مقابل دو مد خرما و مدّ خرما در مقابل دو در هم قرار گرفته و بدين ترتيب معامله از ربوى بودن خارج مىشود .
قوله : و ان لم يقصده : ضمير فاعلى در [ يقصده ] به [ عاقد ] و ضمير مفعولى به [ صرف كل الى مخالفه ] راجع است .
قوله : ان تكون ذات وقع : يعنى صاحب قيمت .
قوله : للرواية : مقصود رواياتى است كه در اين باب وارد شده از جمله حديثى كه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج ( 12 ) ص ( 455 ) به اين شرح نقل فرموده :
محمد بن الحسن باسنادش از حسين بن سعيد از قاسم بن محمد از على از ابى بصير از مولانا ابى عبد اللّه عليه السلام قال : سئلته عن الدراهم و عن فضل ما بينهما ؟ فقال : اذا كان بينهما نحاس او ذهب فلا بأس .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — Page 178
Contributors: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
P.178