كند گرچه چنين ضررى بوى متوجه گردد زيرا وى استحقاق آن را دارد
قوله : سواء استدعاه : ضمير فاعلى در [ استدعاه ] به قادر و ضمير مفعولى به تحمّل شهادت راجع است كه بقرينه مقامى معلوم است .
قوله : لا يطالبه به : ضمير فاعلى در [ يطالبه ] به مشهود عليه و ضمير مفعولى بشاهد و ضمير در [ به ] به حق عود مىكند .
قوله : و لا يكفى ذلك : مشار اليه [ ذلك ] مطالبه مشهود عليه مىباشد .
متن :
و إنما يجب الأداء مع ثبوت الحق بشهادته لانضمام من يتم به العدد ، أو حلف المدعي إن كان مما يثبت بشاهد و يمين فلو طلب من اثنين يثبت بهما لزمهما ، و ليس لأحدهما الامتناع بناء على الاكتفاء بحلف المدعي مع الآخر ، لأن من مقاصد الإشهاد التورع عن اليمين .
شرح فارسى :
مرحوم شارح مىفرماين :
وجوب اداء در حق قادر موقعى است كه بواسطه شهادت وى حق ثابت شود مثلا اگر مورد نياز به تعدّد شاهد دارد كسى موجوداست تا بوى منضم شده و حق بشهادت هردو ثابت گردد يا اگر از مواردى است كه وجود او يا قسم مدعى كافى در ثبوت حق است مدعى حاضر به خوردن قسم بوده و بدين ترتيب حق اثبات مىگردد .
بنابراين اگر از دو نفر عادل در موردى كه به شهادتشان حق ثابت مىگردد دعوت شد كه شهادت دهند بر هردو لازم است كه
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحه 264
پدیدآورندگان: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص۲۶۴