كه قربت معتبره در نذر را لازم نيست به صورت غايت فعل ذكر كنند همانطورى كه در عبادات ديگر نيز همين مقدار از قصد قربت كافى است .
بلكه در اينجا همين كه صيغه مشتمل بر قربت بود كافيست چنانچه در صيغه ذكر شده چنين است چه آنكه از جمله [ للّه على ] اين معنى به خوبى استفاده مىشود اگرچه بدنبالش جمله [ قربة الى اللّه ] يا كلمه [ للّه ] و امثال آن را نياورند و به همين مضمون مرحوم مصنف در كتاب دروس تصريح فرموده و آن را اقرب قرار داده است و حق هم همين استكه اين معنا اقرب بواقع مىباشد .
و برخى از فقهاء به اين مقدار اكتفاء نفرموده و گفتهاند قربت غائى لازمست دنبال صيغه آورده شود و كلمه ( قربة الى اللّه ) آوردنش حتمى و واجب است و دليل ايشان اين است كه قربت غايت و هدف از فعل مىباشد پس بايد در عبارت لفظى كه دلالت بر آن نمايد ذكر گردد و نيز قربت شرط صيغه مىباشد و چون شرط با مشروطن مغاير است لاجرم كلمه ( للّه ) كه در صيغه بعنوان جزء آن آمده مجزى و مكفى نيست .
شارح ( ره ) بعد از نقل دو دليل ايشان در مقام تضعيف مىفرماين :
اما اينكه قربت غايت فعل بوده و محتاج بدال مىباشد جوابش اين است كه همين مقدار كه فعل را براى خدا بجاى آوردند قربت حاصل شده و نيازى بذكر قربت غائى بطور عليحده نميباشد چنانچه در عبادات ديگر نيز اين مقدار از قصد قربت كافيست همانطورى كه به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — Page 230
Contributors: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
P.230