استمناء حرام همچون بازى كردن شخص با خود تا منى از وى خارج گردد .
و استمناء مباح نظير ملاعبه با همسر و كنيز خود و بدنبالش منى خارج گردد .
البتّه در مبحث صوم هردو مبطل بوده لذا در روزه ماه رمضان هر دو حرام نيز مىباشند .
قوله : امناء : به صيغه مصدر از باب افعال به معناى حصول منى در خارج كه از آن به جنابت تعبير مىكنند .
قوله : مع حصوله : يعنى مع حصول الامناء .
قوله : لا مطلق طلبه : يعنى طلب امناء .
قوله : و ان كان محرّما ايضا : ضمير در [ كان ] به طلب امناء راجع است و كلمه [ ان ] وصليّه مىباشد .
قوله : لا تجرى فيه : ضمير در [ فيه ] به مطلق طلب امناء راجع است .
قوله : و فى حكمه : يعنى در حكم استمناء است .
قوله : لمعتاده معه : ضمير در [ معتاده ] به امناء راجع بوده و در [ معه ] به تخييل عود مىكند .
و حاصل مراد اينستكه : اگر شخصيكه بواسطه خيالات شهوتانگيز محتلم و جنب مىشود خود را به اين خيالات وادارد و سپس جنب شود روزهاش باطل است .
متن :
( و إيصال الغبار المتعدي ) إلى الحلق غليظا كان أم لا ، بمحلل كدقيق ، و غيره كتراب . و تقييده بالغليظ
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحه 9
پدیدآورندگان: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص۹