ديگر اين باب كه ما به آنها رجوع كرديم نيست و شايد مرحوم شارح بدليلى برخورد فرموده كه ما از آن اطّلاع و خبرى نداريم .
قوله : و به فسّره فى الدّروس : ضمير در [ به ] به عدّ شعبان ناقصا الخ راجعست و ضمير منصوبى آن به عدد راجعست .
قوله : و يطلق على عدّ خمسة : ضمير نائب فاعلى در [ يطلق ] به عدد راجعست .
قوله : و آخر ناقصا مطلقا : اعمّ از آنكه ماه تام رمضان بوده يا غير آن باشد .
قوله : اعتبره بالمعنى الثّانى : ضمير منصوبى در [ اعتبره ] به عدد راجعست .
قوله : مع غمّة الشّهور : يعنى اگر تمام ماهها آسمان ابرى باشد .
قوله : و هو موافق للعادة : ضمير [ هو ] به اعتبار عدد به معناى دوّم راجعست .
قوله : و به روايات : ضمير در [ به ] به معناى دوّم راجعست .
قوله : امّا لو غمّ شهر و شهران الخ : مىفرماين :
ولى اگر در طول سال يك ماه يا دو ماه فقط آسمان ابرى بوده و بدين وسيله هلال و اوّل آنها معلوم نشد بقاعده عدد به معناى مزبور ديگر عمل نمىشود بلكه اقوى اين است كه خصوص اين دو ماه را سى روز حساب مىكنند و بدين وسيله اوّل ماه رمضان را ثابت مىكنند .
بنابراين اگر دو ماه رجب و شعبان فقط ابرى باشد بعد از گذشتن 60 روز اوّل رمضان محقّق مىشود .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 123
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٢٣