شارح ( ره ) مىفرماين :
مراد مطلق مساجد غير از دو مسجد ياد شده ( مسجد الحرام ، مسجد النّبى صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ) مىباشد .
و بهر تقدير جواز عبور از مساجد به اين محقّق مىشود كه براى مسجد دو درب بوده و جنب از دربى داخل و از درب ديگر خارج شود .
سپس مىفرماين :
و در صدق عبور نسبت به مسجدى كه يك درب داشته و جنب از آن داخل شده و بدون توقّف در مكانى از آن با حالت سير از همان درب خارج شود احتمال وجيهى داده مىشود از اينرو طبق اين احتمال جنب صرفا عمل مكروه مرتكب شده نه حرام .
بلى ، در اين صورت وى حقّ تردّد و رفت و آمد در اطراف مسجد را بطورى كه از عنوان عابر خارج شود ندارد .
قوله : و الجواز فى المساجد : كلمه [ جواز ] به معناى عبور مىباشد .
قوله : بان يكون للمسجد : اين عبارت بيان و تقرير عبور مىباشد .
قوله : فيدخل مناحدهما : ضمير فاعلى در [ يدخل ] به جنب و ضمير مجرورى در [ احدهما ] به [ بابان ] عود مىكند .
قوله : و فى صدقه بالواحد : ضمير در [ صدقه ] بجواز راجع بوده و مقصود از [ بالواحد ] با الباب الواحد است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — Page 282
Contributors: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
P.282