عهده وى بوده مشروط بوضوء و ماده افتراق از طرف ناقض در حدثى است كه بر شخص غير متطهّر در وقت عبادت مشروط به طهارت عارض شود كه در اينجا موجب صادق است بدون ناقض چنانچه اگر حدث بر شخص متطهّر در غير وقت عبادت مزبور عارض شود ناقض صدق نموده بدون موجب .
و در آخر عبارت مىفرماين : اطلاق سبب به لحاظ اعم بودنش از موجب و ناقض آنسب است .
قوله : و موجبه البول و الغائط : ضمير مجرورى در [ موجبه ] به وضوء راجعست .
قوله : او من غيره : ضمير در [ غيره ] بموضع معتاد عود مىكند .
قوله : مع انسداده : يعنى انسداد موضع معتاد .
قوله : و اطلاق الموجب على هذه الاسباب : مقصود بول و غائط و ريح مىباشد .
قوله : باعتبار ايجابها : ضمير در [ ايجابها ] به اسباب راجعست .
قوله : عند التكليف بما هو شرط فيه : ضمير [ هو ] به ماء موصوله و ضمير در [ فيه ] به تكليف عود مىكند .
قوله : كما يطلق عليها الناقض : ضمير در [ عليها ] به هذه الاسباب راجعست .
قوله : باعتبار عروضها للمتطهّر : ضمير در [ عروضها ] به هذه الاسباب عود مىكند .
قوله : و السّبب اعم منهما : ضمير در [ منهما ] به ناقض و
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — Page 181
Contributors: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
P.181