آنچه در ابتداء مبحث گفتيم قهرا نيم خورده آنها نيز مكروه مىباشد ، پس با عبارت اوّل كراهت سؤر ايندو بيان شد ولى معذلك مرحوم مصنف آنها را جداگانه ذكر فرمود زيرا كراهت تناول از نيم خورده اين دو حيوان كراهت اكيد دارد .
قوله : و انّما خصّهما : ضمير فاعلى در [ خصّهما ] به مصنف ( ره ) و ضمير مفعولى به بغل و حمار راجعست .
قوله : لتأكد الكراهة فيهما : ضمير در [ فيهما ] به بغل و حمار راجعست .
متن :
« و » سؤر « الفأرة و الحية » ، و كل ما لا يؤكل لحمه إلا الهر .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
5 - نيم خورده موش و مار نيز مكروهست .
شارح ( ره ) مىفرماين :
و همچنين نيم خورده هرحيوانيكه گوشتش خوراكى نيست مگر گربه .
قوله : الّا الهرّ : كلمه [ هرّ ] بكسر هاء به معناى گربه است و اما بضم به معناى شير بيشه مىباشد و در اينجا مقصود معناى اولى است .
متن :
« و ولد الزنا » قبل بلوغه أو بعده مع إظهاره للإسلام .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
6 - و نيم خورده ولد الزّنا .
شارح ( ره ) مىفرماين :
در صورتى كه نابالغ بوده و يا پس از بلوغش باشد و اظهار اسلام نمايد .
مؤلف گويد :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحه 118
پدیدآورندگان: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص۱۱۸