ترجمه :
و أزر ( كمك كرد ) ، يأزر ( كمك مىكند ) و نيز هنأ ( گوارا بود ) يهنأ ( گوارا مىباشد ) همچون ضرب ، يضرب بوده و امرش ايزر ( كمك كن ) مانند « اضرب » مىباشد و ادب ( ادب نمود ) و يأدب ( ادب مىنمايد ) مانند كرم ، يكرم بوده و امرش « اودب » همچون « اكرم » مىباشد .
و سئل ( پرسيد ) يسئل ( مىپرسد ) همچون منع ، يمنع بوده و امرش « اسئل » همچون « امنع » مىباشد و در آن جايز است گفته شود : سال ، يسال ، سل .
و آب ( رجوع كرد ) يؤب ( رجوع مىكند ) اب ( رجوع كن ) و ساء ( بد بود ) يسوء ( بد است ) سؤ ( بد باش ) مانند صان ، يصون ، صن مىباشد .
و جاء ( آمد ) يجيئ ( مىآيد ) جئ ( بيا ) مانند كال ( وزن كرد ) يكيل ( وزن مىكند ) كل ( وزن نما ) مىباشد .
و اسم فاعل اين دو فعل به ترتيب : ساء ( بد ) و جاء ( وارد ) مىآيد .
و أسا ( مداوا نمود ) يأسو ( مداوا مىكند ) مانند دعا ، يدعوا مىباشد .
و اتى ( آمد ) يأتى ( مىآيد ) مانند رمى ، يرمى مىباشد و امرش ايت همچون ارم مىباشد .
متن : و منهم من يقول : ت ، تشبيها له بخذ .
و واى ، يأى كوقى ، يقى و اوى ، يأوي ، ايّا كشوى ، يشوي شيّا ، ايو كاشو .
وناى ، يناى كرعى ، يرعى و كذا قياس راى ، يراى .
لكنّ العرب قد اجتمعت على حذف الهمزة من مضارعه ، فقالوا :
يرى ، يريان ، يرون ، ترى ، تريان ، يرين الى آخره .
و اتّفق فى الخطاب المؤنّث لفظ الواحدة و الجمع لكن وزن
الكلام اللطيف في شرح التصريف (فارسى) — صفحة 123
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٢٣