و بصر من اهتدى . خ 115 ص 363 س 4
اهْتَدَيْتُ
: راه يافتم ، راه پيدا كردم ، هدايت شدم . مص . اهتداء ر . ه د ى - اهتديت ، فعل ماضى متكلم وحده از باب افتعال است . در اينجا معنى مضارع ( راه يابم ، راه پيدا كنم ) دارد .
و لو شئت لاهتديت الطريق . ن 45 ص 970 س 1
اهْتَدَيْتُمْ
: راه يافتيد ، راه پيدا كرديد . مص . اهتداء ر . ه د ى - اهتديتم ، فعل ماضى جمع مذكر حاضر از باب افتعال است . در ص 79 به واسطهء حرف شرط معنى مضارع ( راه يابيد ) مىدهد .
بنا اهديتم فى الظلماء . خ 4 ص 55 س 2 ان اهتديتم . خ 20 ص 79 س 5
اهَدَّدُ
: تهديد شوم . مص . تهديد ر . ه د د - اهدد ، فعل مضارع متكلّم وحدهء مجهول از باب تفعيل است . در اينجا به واسطه ( ما كنت ) معنى ماضى استمرارى منفى ( تهديد نمىشدم ) تبديل شده است .
اهْدَؤُوا
: آرام بگيريد . ر . ه د ء - اهدءوا ، فعل امر جمع مذكر حاضر مهموز ثلاثى مجرّد است .
فاهدءوا عنى . خ 167 ص 546 س 12
اهْدى
: راهنماتر . ر . ه د ى - اهدى ، بر وزن افعل ، صفت تفصيلى است . در ص 338 مضاف است و لذا معنى صفت عالى ( راهنماترين ) مىدهد .
فانها اهدى السنن . خ 109 ص 338 س 13 و اهدى الى مقاتله . ن 28 ص 900 س 2
اهْرُبْ
: بگريز ، فرار كن . ر . ه ر ب - اهرب ، فعل امر مفرد مذكر حاضر ثلاثى مجرّد است .
و اهرب منهم . خ 130 ص 403 س 5
اهْضام
: م . هَضْم ، هِضْم : زمين گود ، درّه . ر . ه ض م