اعْتِزاء
: نسبت دادن خود به كسى از روى تفاخر و مباهات . ر . ع ز و - اعتزاء ، مصدر باب افتعال است .
سيوف اعتزاء الجاهلية . خ 234 ص 786 س 4
اعْتِزام
: لجام گسيختگى . ر . ع ز م - اعتزام ، مصدر باب افتعال است .
و اعتزام من الفتن . خ 88 ص 221 س 3
اعْتَزِلُ
: كناره گيرى مىكنم ، گوشه گيرى مىكنم . مص . اعتزال ر . ع ز ل - اعتزل ، فعل مضارع متكلم وحده از باب افتعال است .
اعتزل البدع . خ 86 ص 214 س 5
اعْتَسِفُ
: بيراهه روم . مص . اعتساف ر . ع س ف - اعتسف ، فعل مضارع متكلم وحده از باب افتعال است .
او اعتسف طريق المتاهة . ن 45 ص 971 س 5
اعْتَقَبَتْ
: در پى آمد . وارد شد . مص . اعتقاب ر . ع ق ب - اعتقبت ، فعل مفرد مؤنث غايب از باب افتعال است .
ما اعتقبت عليه . خ 90 ص 266 س 3
اعْتَقْتُ
: رها كردم . مص . اعتاق ر . ع ت ق - اعتقت ، فعل ماضى متكلم وحده از باب افعال است .
اعتقتكم من ربق الذل . خ 158 ص 501 س 3
اعْتَقَمَ
: عقيم كرد . مص . اعتقام ر . ع ق م - اعتقم ، فعل ماضى مفرد مذكر غايب از باب افتعال است .
اعتقم مهبها . خ 1 ص 26 س 5
اعْتَكَرَتْ
: درآميخت تاختن آورد ، حمله كرد . مص . اعتكار ر . ع ك ر - اعتكرت ، فعل ماضى مفرد مؤنث غايب از باب افتعال است .
اعتكرت علينا . خ 114 ص 359 س 5
لا اعْتَوَرَتْ
: دست نيافت . مص . اعتوار ر . ع و ر - اعتورت ، فعل ماضى مفرد مؤنث غايب از باب افتعال است .
لا اعتورت مىتنفيذ الامور . خ 90 ص 266 س 10