عمربن عبدالعزيز حاكم مدينه ، اين ديوار را تخريب كرد و از اساس ، ديوار ديگرى ساخت و تمامى اتاقهاى همسران پيامبر صلى الله عليه و آله را به مسجد افزود .
همچنين ديوارى پنجضلعى برگِرد سه قبر كشيد و آن را مسقّف و اصلاح و تعمير كرد . بعضى نيز گفتهاند : پوشانيدن قبر پيامبر صلى الله عليه و آله از چشم مردم ، در زمان معاويه بود و آن هنگامى بود كه امام حسن عليه السلام از دنيا رفت ؛ بر اساس وصيّت نوادهء پيامبرخدا صلى الله عليه و آله تصميم به دفن ايشان كنار قبر پيامبر صلى الله عليه و آله گرفتند ولى مروان بن حكم و عايشه با اين امر مخالفت كردند ؛ لذا ناگزير امام حسين عليه السلام ، جنازهء برادر را در بقيع به خاك سپرد ؛ پس از اين واقعه ، قبر پيامبر صلى الله عليه و آله و دو خليفه را با ديوار و سقفى پوشانيدند كه حتى در هم نداشت . « 1 »
از ابن جوزى نقل شده كه روزى قحطى شديدى در مدينه به وجود آمد و مردم نزد عايشه همسر پيامبر آمدند . وى گفت : به قبر پيامبر صلى الله عليه و آله بنگريد . آنان نيز دريچهاى از سقف قبر آن حضرت به آسمان باز كردند ؛ بهطورى كه ميان قبر و آسمان هيچ سقف و پوششى نبود . در اين حال ، رحمت الهى از آسمان نازل شد ؛ گياهان روييدند و شتران سيراب شدند . بعدها باز كردن اين دريچه جزو سنتهاى مردم مدينه شد كه تا حيات سمهودى ( قرن نهم ) نيز ادامه داشت . « 2 » پس از مدتى ديوار نا منظمى بر مقبرهء آن حضرت و دو خليفه كشيده شد ؛ بهگونهاى كه ميان چهارديوارى خانه و مقبره و ديوار جديد ، از سمت مشرق سه ذراع و از مغرب دو ذراع ( يك متر ) و در جهت قبله نيز كمتر از يك ذراع ( 49 سانتى متر ) فاصله داشت .
در دوران متوكّل ( 232 ق . ) و المتقى ( 548 ق . ) ديوار حجرهء شريف با سنگ مرمر پوشانيده شد و در دوران سلطان اشرف قايتباى مجدداً تعمير و مرمت گرديد و بالاى سر پيامبر صلى الله عليه و آله صندوقى قرار دادند كه رداى ايشان و دو قرآن به خط كوفى در آن نگهدارى مىشد . يكى از آنها قرآن خليفهء سوم بود كه خون وى بر آن ريخته و ديگرى نيز به خط حضرت على عليه السلام بود كه هر دو در آتش سوزى مسجد سوخت . « 3 »
هامش
( 1 ) . سمهودى ، وفاء الوفا ، ج 1 ، ص 548
( 2 ) . پيشين ، ج 1 ، ص 560
( 3 ) . على بن موسى ، همان ، 70