النَّاسُ ، وَالآخِرُ حِينَ فَشِلُوا ، كُنتَ لِلمُؤمِنينَ أَباً رحيماً
پراكنده شدند ، و آخر : وقتى كه در اداره امور دچار شكست شدند ، تو نسبت به مؤمنان پدرى مهربانى
إِذ صَارُوا عَلَيك عِيَالًا ، فَحَمَلْتَ أَثقَالَ مَا عَنهُ ضَعُفُوا ،
زيراآنان تحتسرپرستى توقرار گرفتند ، ومتحمّل شدى مسئوليتهائى را كه ديگران تحمل آن را نداشتند
وَحَفِظْتَ مَا أَضَاعُوا ، وَرَعَيْتَ مَا أَهْمَلُوا ، وَشَمَّرْتَ إِذِ
وحفظ كردى آنچه ضايع كردند ، و رعايت كردى آنچهاهمالكردند ، و دامن همت به كمرزدى هنگامى كه
اْجتَمَعُوا ، وَعَلَوْتَ إِذْ هَلِعُوا ، وَصَبَرْتَ إِذ أَسْرَعُوا ،
به گرد تو اجتماع كردند ، و سربلند شدى چون بى تابى كردند ، و شكيبايى كردى وقتى كه شتاب گرفتند
وَأَدْرَكْتَ أَوْتَار مَا طَلَبُوا ، وَنَالُوا بِكَ مَا لَمْ يَحتَسِبُوا ،
وخونخواهى كردى از سوى خونخواهان ، و بواسطه تو بهآنچه كهفكر نمىكردند به آن نائل شوند رسيدند
كُنْتَ لِلكافرِينَ عَذَاباً صَبّاً وَنَهْباً ، وَلِلْمُؤْمِنينَ عَمَداً
تو بر كافران عذابى ريزان ، و براى مؤمنان تكيهگاه
وَحِصْناً ، فَطِرْتَ وَاللَّهِ بِنَعْمائِهَا ، وَفُزتَ بِحَبائِها ،
ودژ مستحكمى بودى ، به خدا سوگند كه با نعمتهاى او سرشته شدى ، و به عطاى الهى كامياب گرديدى
وَأَحْرَزْتَ سَوابِقَهَا ، وَذَهَبتَ بِفَضائِلِها ، لَمْ تُفْلَلْ
و پيش از ديگران آن را احراز كردى و امتيازات آن را ربودى ، نه دليل و حجّت تو
حُجَّتُكَ ، وَلَمْ يَزِغْ قَلبُكَ ، وَلَمْ تَضْعُفْ بَصيرَتُكَ ، ولَمْ
نارسا ، و نه تحمّل تو اندك ، و نه بينش تو ضعيف بود ، و دچار
تَجبُنْ نَفسُكَ ، كُنْتَ كَالجَبَلِ لَا تُحَرِّكُهُ العَواصِفُ ،
ترس نبودى ، ( بلكه ) همانند كوهى بودى كه تند باد حوادث ترا تكان نمىداد
ادعيه و زيارات عتبات عاليات (فارسى) — صفحة 114
مساهمون: مركز تحقيقات حج
ص١١٤