دعاى آن حضرت عليه السّلام در روز يك شنبه
ستايش خداى را بخاطر بردبارى و شكيبائيش ، و ستايش خداى را بخاطر آنكه ميدانم گناهم اگر چه بزرگ است ولى در برابر گذشت او كوچك است ، و جرم و جنايتم گرچه عظيم است اما در مقابل رحمت وى ناچيز است و منزه است خدائى كه آسمانها را بىستون بالا برد ، و بهشتهاى اقامتگاه را بىانتها خلق فرمود ، و خلائق را بىپشتيبان و تكيهگاهى آفريد ، و معبودى نيست جز خدائى كه هر كه از فرمانش سرپيچى كند و نسبت بدستورش سركشى كند او را بترساند ، و هر كس در مورد نافرمانيش سرسختى كند و از پرستشش تكبر ورزد ويرا بيم دهد ، و آن را كه بگمراهى خود ادامه دهد و در ضلالت خويش سرسختى نشان دهد ببهانهتراشى وادارد ( و عذر آورش سازد « 1 » تا دليل محكم خود را بر او پا برجا كند با دانشى كه نسبت ببدى انجام كار او دارد ، و خدا بزرگتر است ( از توصيف ) آن بخشندهء بزرگوارى كه احسان ديرينه نعمت بخشى بزرگ وى بر تمامى خلق بىانتها است ، و قدرت و پادشاهيش بر آفريدگان حد و غايتى ندارد ، خدايا درود فرست بر محمد و خاندانش ، و بركت ده بر محمد و خاندانش همانند بهترين درود و بركتى كه به ابراهيم و خاندان ابراهيم دادى و براستى تو ستوده و بزرگوارى ، خدايا من از تو درخواست كنم درخواست شخص گنهكارى كه در تنگ راهها ( ى عفو و گذشتت ) نابود گناهانش گشته و جز تو پناه دهندهاى
هامش
( 1 ) ظاهرا معناى اين جمله آن است كه چنين كسى را خداوند چنان كند كه براى كارهاى ناشايست خود بهانه درست كند و آنها را در نظر خود و ديگران خوب جلوه دهد و خود را در انجام آنها حق بجانب داند .