شايد كمتر كسى از فقها و علماى طراز اوّل باشد كه چنين فرزندانى را به عالم تشيّع تقديم نموده باشد ، و الحق ، كلام صاحب روضات كه با ايشان معاصر است و در پايان شرح حال شيخ كبير مىنگارد ، تمام است . او مىنويسد : « آتاه اللّه ما لم يؤت أحدا من العالمين » « 1 »
و حفيدش علّامهى ابى المجد محمّد رضا نجفى در اين مورد مىنويسد :
« له اولاد علماء و أجلاء من أعلام الدين لم يتفق لأحد من علماء عصرنا ما اتفق له من فضل الاولاد » « 2 » .
وفات و مدفن
ظاهرا شيخ كبير هر سال در ماه رجب مدّتى را در كنار قبر والدش شيخ محمّد تقى در تخت فولاد مشغول عبادت مىشده و از مردم انزوا مىگرفته است .
در سال 1300 ه . ق كه از عبادت ساليانه برمىگردد ، تمام همّتش بر رفتن به سوى عتبات عاليات عراق است . مردم شهر كه از اين تصميم مطّلع مىشوند . در صدد بازداشتن مرجعشان از اين سفر هستند ؛ ولى فايدهاى نمىبخشد و شيخ كبير شبانه عازم عتبات مىشود و منازل طى راه را به سرعت پشت سر مىگذارد و به فرزندش ، حاج شيخ محمّد حسين ، صاحب تفسير كه در اين سفر همراه او است و از سبب اين سرعت و عجله مىپرسد ، مىفرمايد كه : « به سبب غير عادى برايم معلوم شد كه مرگم نزديك است ، پس بهتر ديدم كه به سمت عتبات بشتابم و حمل جنازهام را به غير نسپارم » .
هامش
( 1 ) - روضات الجنات ، ج 2 ، ص 127 .
( 2 ) - حلى الدهر العاطل فيمن أدركته من الأفاضل ، و در فوائد الرضوية ، ج 2 ، ص 410 از آن نقل شده است .